„Usłyszałam od własnej rodziny, że ‘przecież i tak nic ważnego nie robisz’. Wtedy dotarło do mnie, ile ze siebie oddałam i jak mało ze mnie zostało”
Kiedy przy świątecznym stole znowu usłyszałam, że mam „nie przesadzać” i po prostu dalej pomagać wszystkim dookoła, coś we mnie pękło 😔 Dom, praca, dzieci, teściowa, zakupy, lekarze — przez lata byłam dla wszystkich, tylko nie dla siebie… a potem padło jedno zdanie, po którym już nie umiałam udawać, że wszystko jest w porządku. Co zrobiłam dalej? Przeczytaj poniżej 👇💬