Kiedy po całym dniu pracy, prania, lekcji i ogarniania dzieci znowu usłyszałam, że „u Tomka to jakoś da się żyć normalnie”, coś we mnie pękło. Nie chodziło już o bałagan czy zmęczenie, tylko o to, że we własnym domu zaczęłam czuć się gorsza i wiecznie oceniana 😔🏠💥
Jeśli ktoś też kiedyś słyszał, że u innych zawsze jest lepiej, to zrozumie ten moment aż za dobrze. A co było dalej, to już naprawdę dało mi do myślenia… 👇