Oddałem córce wszystko, a teraz słyszę, że „nikt jej o to nie prosił” — czy naprawdę nie mam prawa czuć żalu?

Kiedy córka powiedziała mi prosto w twarz, że moje poświęcenie było „moim wyborem”, coś we mnie po prostu siadło. Z jednej strony wiem, ile dałem z siebie, z drugiej coraz częściej słyszę, że tym dawaniem tylko ją przygniotłem 😔💔
Jeśli chcecie, przeczytajcie niżej i powiedzcie mi szczerze — gdzie kończy się odpowiedzialność rodzica, a zaczyna oczekiwanie, którego nie powinno być? 👇

„Po tym, co usłyszałam od własnej córki, długo siedziałam w kuchni i patrzyłam w ścianę. Do dziś nie wiem, czy naprawdę ją dusiłam, czy po prostu kochałam za bardzo”

Usłyszałam od córki, że nie chce już, żebym „wtrącała się w jej życie”, choć przez lata to ja byłam zawsze pod ręką, kiedy wszystko jej się sypało. Teraz nie wiem, czy jestem nadopiekuńcza, czy po prostu została mi pustka i żal… 😔🏠💔
Jeśli chcesz dowiedzieć się, co dokładnie między nami pękło i dlaczego tak trudno mi to zaakceptować, przeczytaj historię poniżej 👇